Τρίτη, 24 Νοεμβρίου 2009

Ανδρέας Κάλβος (Ζάκυνθος 1792 - Αγγλία 1869)

Τα χαρακτηριστικά της ποίησής του

Δύο ποιητικές συλλογές - η «Λύρα» (1824) και τα «Λυρικά» (1826) - με γενικό τίτλο «Ωδαί» αποτελούν το έργο του Α. Κάλβου. Η διάρθρωση των «Ωδών» οργανώνεται γύρω από ένα συλλογισμό: α) μια γενική γνώμη β) μια ειδική εφαρμογή της γ) ένα συμπέρασμα. Η γενική ιδέα κάθε ποιήματος ειναι υψηλή, η εφαρμογή γεμάτη πάθος, το συμπέρασμα γενναίο.
Στα ποιήματα του Κάλβου βρίσκουμε τα θέματα που απασχολούν την εποχή του (είναι η περίοδος της Επανάστασης του 1821): είναι η αρετή, οι πρόγονοι και η δόξα τους.
Η μορφή των «Ωδών» και τα ποιητικά θέματα επηρεάζονται από τον
κλασικισμό και τον νεοκλασικισμό που κυριαρχούν στην ευρωπαϊκή πνευματική ζωή.
Γλώσσα: κατά τον ποιητή η γλώσσα της λογοτεχνίας οφείλει να αίρεται πάνω από την κοινή γλώσσα· γι’ αυτό πρέπει να την «πλουτίζουμε με λέξεις και τρόπους αρχαιότατους». Έτσι τη «χυδαία» νεοελληνική θα την πάρει για βάση και θα την εμπλουτίσει με λέξεις από την αρχαία ελληνική (αυτός ειναι ο γλωσσικός αρχαϊσμός του Κάλβου).
Την ίδια επεξεργασία θα κάνει και στον στίχο: σπάζει τον λαϊκό δεκαπεντασύλλαβο σε δύο ημιστίχια, καταργεί την ομοιοκαταληξία και δημιουργεί έτσι ένα στίχο αρχαιοπρεπή που θυμίζει και την ιταλική στιχουργική.
Αλλά ως ισχυρότερη επίδραση της ιταλικής γλώσσας στην ποίηση του Κάλβου θεωρείται η τοποθέτηση του επιθέτου μετά το ουσιαστικό το οποίο προσδιορίζει (=ιταλισμός), π.χ. «το μέτωπον ιερόν», «τα έθνη αθώα», «το νουθέτημα θείον».
Οι αντιθέσεις, οι εικόνες και οι παρομοιώσεις, οι περιφράσεις, και η χρήση μυθολογικών στοιχείων συνθέτουν μια ποίηση απ’ όπου αναβλύζει ο λυρισμός.
Η μεγαλύτερη αντίθεση που χαρακτηρίζει το έργο του Κάλβου είναι η προσπάθεια να συνδυάσει το ρομαντικό κλίμα του νεοκλασσικισμού και τη δική του μελαγχολική ιδιοσυγκρασία με την εξύμνηση των κατορθωμάτων ενός λαού που ξανανεβαίνει στο φως της ελευθερίας γεμάτος ζωή.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου