Πέμπτη, 10 Δεκεμβρίου 2009

Ποιήματα για την ποίηση

Τα ποιήματα για την Ποίηση χαρακτηρίζονται από αυτοαναφορικότητα. Η ποίηση, δηλαδή, στρέφεται στον ίδιο της τον εαυτό και το κείμενο αναπαριστά τη διαδικασία της δημιουργίας του ή αναφέρεται στις συνθήκες ύπαρξής του. Έτσι τα ποιήματα αναδεικνύουν ποικίλες πλευρές του ποιητικού φαινομένου με υλικό την ίδια την ποίηση, φέρνοντας στο κέντρο του ενδιαφέροντος τον ποιητή ως υπεύθυνο δημιουργό, με υψηλή συνείδηση του χρέους του απέναντι στην τέχνη του, και την ποίηση ως πράξη ευθύνης. [Στο βιβλίο της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας ανθολογούνται ποιήματα των Κ. Καβάφη, Μ. Πολυδούρη, Ν. Εγγονόπουλου, Μ. Αναγνωστάκη και Γ. Παυλόπουλου]


Το ποίημα του Κ.Π.Καβάφη "Μελαγχολία του Ιάσωνος Κλεάνδρου ποιητού εν Κομμαγηνή 595 μ.Χ." περιλαμβάνεται στην ενότητα "Ποιήματα για την Ποίηση" του σχολ. βιβλίου (σελ. 57-110), όπου ανθολογούνται ποιήματα που ανοίγουν τον "διάλογο" των ποιητών με την ίδια την τέχνη της ποίησης.



Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (Αλεξάνδρεια 1863 - 1933)
Ο Κωνσταντίνος ήταν το ένατο και τελευταίο παιδί του Πέτρου Ι. Καβάφη (Κωνσταντινούπολη 1814 - Αλεξάνδρεια 1870), μεγαλέμπορου βαμβακιού από φαναριώτικο γένος που οι ρίζες του φαίνεται πως είναι βυζαντινές, και της Χαρίκλειας Φωτιάδη, από παλαιότατη οικογένεια της Πόλης.
To 1870 με τον θάνατο του πατέρα Καβάφη αρχίζει, ουσιαστικά, η σταθερή πορεία της οικογένειας προς την οικονομική κρίση και παρακμή. Το 1872 η Χαρίκλεια Καβάφη μετακομίζει με τα παιδιά της στην Αγγλία όπου και θα παραμείνουν τα επόμενα έξι χρόνια (κυρίως στο Λίβερπουλ αλλά και στο Λονδίνο). Ο μικρός Καβάφης σπουδάζει σε αγγλικό σχολείο όπου και διδάσκεται την αγγλική γλώσσα αλλά παράλληλα μαθαίνει και ελληνικά και γαλλικά.
Το 1882, στη διάρκεια της αιγυπτιακής εξέγερσης κατά των Αγγλων, πηγαίνει με την οικογένειά του για τρία χρόνια στην Κωνσταντινούπολη, στο σπίτι του φαναριώτη παππού του, Γεωργάκη Φωτιάδη.
Τον Οκτώβριο του 1885, ο Καβάφης γυρίζει στην Αλεξάνδρεια μαζί με τη μητέρα του και τους αδελφούς του, Αλέξανδρο και Παύλο. Με την επιστροφή του εγκαταλείπει την αγγλική υπηκοότητα (που είχε αποκτήσει ο πατέρας του στα 1850) και παίρνει την ελληνική.
Τα πρώτα χρόνια μετά την επιστροφή στην Αλεξάνδρεια είναι μια περίοδος προσαρμογής. Ο Καβάφης αρχίζει να εργάζεται, όχι ακόμη συστηματικά, αλλάζοντας διάφορα επαγγέλματα όπως του δημοσιογράφου, του μεσίτη στο Χρηματιστήριο Βάμβακος και του άμισθου γραμματέα στο Γραφείο Αρδεύσεων, όπου και θα προσληφθεί ως έκτακτος έμμισθος υπάλληλος το 1892 και θα εργαστεί μόνιμα εκεί επί τριάντα χρόνια, μέχρι το 1922. Αν κάτι εντυπωσιάζει στη ζωή του είναι η απόλυτη αφοσίωση στο έργο του. Από τα 256 σωζόμενα ποιήματά του, τα 100 έχουν κατά τρόπο άμεσο ή έμμεσο ως θέμα τους την ίδια την ποίηση.


"Μελαγχολία του Ιάσωνος Κλεάνδρου· ποιητού εν Κομμαγηνή· 595 μ.Χ."

Τό γήρασμα τοῦ σώματος καί τῆς μορφῆς μου
εἶναι πληγή ἀπό φρικτό μαχαῖρι.
Δέν ἔχω ἐγκαρτέρησι καμιά.
Εἰς σέ προστρέχω Τέχνη τῆς Ποιήσεως,
πού κάπως ξέρεις ἀπό φάρμακα·
νάρκης τοῦ ἄλγους δοκιμές, ἐν Φαντασίᾳ καί Λόγῳ.

Εἶναι πληγή ἀπό φρικτό μαχαῖρι.-
Τά φάρμακά σου φέρε Τέχνη τῆς Ποιήσεως,
πού κάμνουνε - γιά λίγο - νά μή νοιώθεται ἡ πληγή.


Το ποίημα δημοσιεύτηκε το 1921,όταν ο ποιητής ήταν 58 ετών. Είναι ένας εσωτερικός μονόλογος μέσω του οποίου ο ποιητής εκφράζει την οδύνη του για τα γηρατειά και αναζητεί στην Ποίηση το φάρμακο κατά της φθοράς του χρόνου.
Aνήκει στην κατηγορία των λεγόμενων «φιλοσοφικών» ποιημάτων του Καβάφη και πραγματεύεται το θέμα της σχέσης του ποιητή με την ποιητική τέχνη.

"Ωστόσο, το ποίημα είναι κάτι περισσότερο από φιλοσοφικό, είναι τραγικό. Κάθαρση αριστοτελική τού ποιητή με τη βοήθεια της τέχνης του".
Έχει ψευδοϊστορικό πλαίσιο, καθώς το πρόσωπο που λειτουργεί ως αφηγητής είναι φανταστικό.
Θέμα του ποιήματος: Η ποίηση ως αντίδοτο κατά της φθοράς που επιφέρει ο χρόνος.

Διαβάστε για το ποίημα στην Υπηρεσία η-Τάξη κάνοντας κλικ εδώ και επιλέγοντας "Λογοτεχνία θεωρητικής κατεύθυνσης", Υλικό Μαθήματος, Ποιήματα για την Ποίηση.
*Ακούστε το ποίημα "Μελαγχολία του Ιάσωνος Κλεάνδρου...." εδώ
*Άρθρα για τον Καβάφη εδώ
*Ερωτήσεις αξιολόγησης
"Η παγκοσμιότητα του Κωνσταντίνου Καβάφη": Nτοκυμανταίρ που παρουσιάζει τη ζωή, το έργο και την απήχηση που είχε στους ποιητές του εξωτερικού ο ποιητής Κ. Π. Καβάφης.




Μαρία Πολυδούρη

Γεννήθηκε στην Καλαμάτα το 1902 και πέθανε στην Αθήνα το 1930.
Λυρική ποιήτρια της γενιάς των νεοσυμβολιστών του μεσοπολέμου. Η ποίησή της διακρίνεται από μελαγχολική διάθεση.

Απόσπασμα από το ποίημα "Μόνο γιατί μ' αγάπησες" [από την ποιητική συλλογή με τίτλο "Οι τρίλιες που σβήνουν", η οποία εκδόθηκε το 1928] ανθολογείται στην ενότητα Ποιήματα για την Ποίηση του σχολικού βιβλίου (σελ. 72-73).
«Στο ποίημα αυτό ζωή και τέχνη αναζητούν δικαίωση και τη βρίσκουν στην αγάπη. Η Πολυδούρη χαρακτηρίζεται από ένα λυρισμό πρωτογενή· δεν γράφει ποιήματα για να διεκδικήσει μια θέση στων “ιδεών την πόλη”· η ποίησή της έχει λόγο ύπαρξης μόνον όταν απευθύνεται σε ένα «εσύ». Ακόμα και όταν το δεύτερο πρόσωπο δεν είναι ορατό, αντιλαμβάνεται κανείς ότι, εντούτοις, συνέχει το ποίημα. Τα ποιήματά της μοιάζουν με σελίδες ημερολογίου ή με ερωτικές επιστολές που έχουν συγκεκριμένο αποδέκτη· μοιάζουν σαν να γράφονται για να υπάρξει ανταπόκριση στο ερωτικό τους κάλεσμα, αλλά και για να βιώσει η ίδια με περισσότερη ένταση και με περισσότερη ποιότητα το ερωτικό της συναίσθημα».
[Σχόλιο του βιβλίου, σελ. 73]
Στην η-Τάξη μπορείτε να βρείτε στοιχεία για την ερμηνευτική προσέγγιση του ποιήματος.

Ολόκληρο το ποίημα βρίσκεται εδώ

Από τη σειρά της ΕΡΤ "Εποχές και συγγραφείς" μπορείτε να δείτε μια μικρή ταινία για τη Μαρία Πολυδούρη εδώ
Στο επόμενο video μπορείτε να ακούσετε ορισμένες στροφές του ποιήματος της Μ. Πολυδούρη σε μουσική του Δημ. Παπαδημητρίου και ερμηνεία της Ελ. Αρβανιτάκη,
από το CD "Τραγούδια για τους μήνες".







Ερμηνευτικά στοιχεία των ποιημάτων του Εγγονόπουλου, του Αναγνωστάκη και του Παυλόπουλου θα βρείτε και στην η-Τάξη

"Ο μυστικός ποιητής Νίκος Εγγονόπουλος": από τη σειρά εκπομπών της ΕΡΤ "Εποχές και συγγραφείς"

Ο ποιητής Ν. Εγγονόπουλος διαβάζει : "Ποίηση 1948"

«Η ΔΕ ΠΟΛΙΣ ΕΛΑΛΗΣΕΝ»: ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ-ΜΑΝΩΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ [ντοκυμανταίρ]
Η ποιητική δημιουργία του Μανώλη Αναγνωστάκη παρουσιάζει με τα χρώματα και τις εικόνες της τη γενέτειρά του, τη Θεσσαλονίκη. Ο ίδιος ο ποιητής και ο σκηνοθέτης Βασίλης Παπαβασιλείου διαβάζουν ποιήματα από τις συλλογές «ΕΠΟΧΕΣ», «ΕΠΟΧΕΣ 2», «Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ», «Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ 3» και «ΣΤΟΧΟΣ».



ΤΑ ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ


ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ: "Στου Κεμάλ το σπίτι"
"Μεσ΄στους προσφυγικούς συνοικισμούς"



Περιήγηση από τη σειρά «Η ΕΡΤ ΣΤΗ ΒΟΡΕΙΟ ΕΛΛΑΔΑ» στις προσφυγικές περιοχές της ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ. [Κείμενα - Παρουσίαση: Γιώργος Ιωάννου]

Κυριακή, 29 Νοεμβρίου 2009

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης (Σκιάθος 1851 - 1911)

ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ
"Εγεννήθην εν Σκιάθω τη 4 Μαρτίου 1851.
Εβγήκα από το Ελληνικόν Σχ(ολείον) εις τα 1863, αλλά μόνον το 1867 εστάλην εις το Γυμνάσιον Χαλκίδος, όπου ήκουσα την Α' και Β' τάξιν. Την Γ' εμαθήτευσα εις Πειραιά, είτα διέκοψα τας σπουδάς μου, κ' έμεινα εις την πατρίδα. Κατά Ιούλιον του 1872 επήγα εις το 'Αγιον 'Ορος χάριν προσκυνήσεως, όπου έμεινα ολίγους μήνας. Τω 1873 ήλθα εις Αθήνας κ' εφοίτησα εις την Δ' του Βαρβακείου. Τω 1874 ενεγράφην εις την Φιλοσοφικήν Σχολήν, όπου ήκουσα κατ' εκλογήν ολίγα μαθήματα φιλολογικά, κατ' ιδίαν δε ησχολούμην εις τας ξένας γλώσσας. Μικρός εζωγράφιζα Αγίους, είτα έγραφα στίχους, κ' εδοκίμαζα να συντάξω κωμωδίας. Τω 1868 επεχείρησα να γράψω μυθιστόρημα. Τω 1879 εδημοσιεύθη η «Μετανάστις», έργον μου, εις τον "Νεολόγον" Κων/πόλεως. Τω 1881 εν θρησκευτικόν ποιημάτιον εις το περιοδικόν «Σωτήρα». Τω 1882 εδημοσιεύθη «Οι 'Εμποροι των Εθνών» εις το "Μη χάνεσαι". Αργότερα έγραψα περί τα εκατόν διηγήματα, δημοσιευθέντα εις διάφορα περιοδικά κ' εφημερίδας".





1. Η έννοια της αυτοβιογραφίας στον Παπαδιαμάντη

2. Υλικό μαθημάτων στην η-Τάξη (επιλέξτε: Λογοτεχνία Θεωρητικής Κατεύθυνσης) για να διαβάσετε κείμενα σχετικά με το "Όνειρο στο Κύμα".

3. Ερωτήσεις αξιολόγησης


* Δείτε το Αφιέρωμα στον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη στην εφημερίδα "Ελευθεροτυπία" (Βιβλιοθήκη 28-12-2001)

Τρίτη, 24 Νοεμβρίου 2009

Ανδρέας Κάλβος (Ζάκυνθος 1792 - Αγγλία 1869)

Τα χαρακτηριστικά της ποίησής του

Δύο ποιητικές συλλογές - η «Λύρα» (1824) και τα «Λυρικά» (1826) - με γενικό τίτλο «Ωδαί» αποτελούν το έργο του Α. Κάλβου. Η διάρθρωση των «Ωδών» οργανώνεται γύρω από ένα συλλογισμό: α) μια γενική γνώμη β) μια ειδική εφαρμογή της γ) ένα συμπέρασμα. Η γενική ιδέα κάθε ποιήματος ειναι υψηλή, η εφαρμογή γεμάτη πάθος, το συμπέρασμα γενναίο.
Στα ποιήματα του Κάλβου βρίσκουμε τα θέματα που απασχολούν την εποχή του (είναι η περίοδος της Επανάστασης του 1821): είναι η αρετή, οι πρόγονοι και η δόξα τους.
Η μορφή των «Ωδών» και τα ποιητικά θέματα επηρεάζονται από τον
κλασικισμό και τον νεοκλασικισμό που κυριαρχούν στην ευρωπαϊκή πνευματική ζωή.
Γλώσσα: κατά τον ποιητή η γλώσσα της λογοτεχνίας οφείλει να αίρεται πάνω από την κοινή γλώσσα· γι’ αυτό πρέπει να την «πλουτίζουμε με λέξεις και τρόπους αρχαιότατους». Έτσι τη «χυδαία» νεοελληνική θα την πάρει για βάση και θα την εμπλουτίσει με λέξεις από την αρχαία ελληνική (αυτός ειναι ο γλωσσικός αρχαϊσμός του Κάλβου).
Την ίδια επεξεργασία θα κάνει και στον στίχο: σπάζει τον λαϊκό δεκαπεντασύλλαβο σε δύο ημιστίχια, καταργεί την ομοιοκαταληξία και δημιουργεί έτσι ένα στίχο αρχαιοπρεπή που θυμίζει και την ιταλική στιχουργική.
Αλλά ως ισχυρότερη επίδραση της ιταλικής γλώσσας στην ποίηση του Κάλβου θεωρείται η τοποθέτηση του επιθέτου μετά το ουσιαστικό το οποίο προσδιορίζει (=ιταλισμός), π.χ. «το μέτωπον ιερόν», «τα έθνη αθώα», «το νουθέτημα θείον».
Οι αντιθέσεις, οι εικόνες και οι παρομοιώσεις, οι περιφράσεις, και η χρήση μυθολογικών στοιχείων συνθέτουν μια ποίηση απ’ όπου αναβλύζει ο λυρισμός.
Η μεγαλύτερη αντίθεση που χαρακτηρίζει το έργο του Κάλβου είναι η προσπάθεια να συνδυάσει το ρομαντικό κλίμα του νεοκλασσικισμού και τη δική του μελαγχολική ιδιοσυγκρασία με την εξύμνηση των κατορθωμάτων ενός λαού που ξανανεβαίνει στο φως της ελευθερίας γεμάτος ζωή.

Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2009

Εγχειρίδιο Γλωσσικής Διδασκαλίας

Καταλήξεις ουσιαστικών γ΄κλίσης

(κάνετε κλικ πάνω στις εικόνες για να τις μεγενθύνετε)

1. Φωνηεντόληκτα ουσιαστικά της τρίτης κλίσης (μονόθεμα, διπλόθεμα).
2. Συμφωνόληκτα ουσιαστικά της τρίτης κλίσης (ενρινόληκτα, υγρόληκτα, σιγμόληκτα).
3. Αφωνόληκτα ουσιαστικά της τρίτης κλίσης (ουρανικόληκτα, χειλικόληκτα, οδοντικόληκτα).

Μπορείτε να δείτε σχετικούς πίνακες παραδειγμάτων κάνοντας κλικ πάνω στον σύνδεσμο η-τάξη (με την ακόλουθη σειρά: αρχαία ελληνική γλώσσα - υλικό μαθήματος - φάκελος ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ).

Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2009

Γεωργίου Χορτάτση: "Ερωφίλη"

Το Κρητικό Θέατρο του τέλους του δέκατου έκτου και των μέσων του δέκατου έβδομου αιώνα, δημιούργημα μιας καλλιεργημένης άρχουσας τάξης που είχε άμεση επαφή με την ιταλική Αναγέννηση, αφομοίωσε δημιουργικά τα θεατρικά διδάγματα της Ευρώπης (και ιδιαίτερα της Ιταλίας) στη διάρκεια της Βενετοκρατίας (1211 – 1669) και άντλησε από εκεί τις φόρμες και τα πρότυπά του.
Ανάμεσα στις τραγωδίες του κρητικού θεάτρου η πιο διάσημη ήταν η Ερωφίλη του Γεωργίου Χορτάτση. Το έργο γράφτηκε πιθανότατα γύρω στα 1600 και εκδόθηκε το 1637 στη Βενετία.
Την υπόθεση της τραγωδίας αφηγείται ο ηθοποιός Μάνος Κατράκης.

Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2009

Γεώργιος Βιζυηνός. (Βιζύη 1849 - Αθήνα 1896)

Το πραγματικό του επώνυμο είναι Μιχαηλίδης. Το επώνυμό του Βιζυηνός το οφείλει προφανώς στη γενέτειρά του τη Βιζύη, μικρή και ταπεινή κωμόπολη στην υπόδουλη Ανατολική Θράκη αλλά με συνεχή ιστορική διαδρομή και ιστορική παρουσία από τα αρχαιοελληνικά χρόνια. Γεννιέται εκεί το 1849, δεύτερο αγόρι, τρίτο παιδί μετά τον Χρήστο και την Αννιώ. Ο Γ. Βιζυηνός χάνει τον πατέρα του σε ηλικία 6 χρονών. Μεγαλώνει πια σε ένα οικογενειακό περιβάλλον στερήσεων, δοκιμασιών και απογοητεύσεων. Βιώνει τη συναισθηματική ανασφάλεια των πρώτων παιδικών χρόνων, η οποία επιτείνεται από το αρνητικό κλίμα, που δημιουργείται από τις συνεχείς συγκρούσεις Ρώσσων, Τούρκων και Σλαύων οι οποίες, όταν κοπάζουν, αποδεικνύονται συνήθως επιζήμιες μόνο για τους υπόδουλους Έλληνες.
















Γεώργιος Βιζυηνός_1
Βιζυηνός Γεώργιος_2

Κυριακή, 11 Οκτωβρίου 2009

ΘΟΥΚΥΔΙΔΗ: "Περικλέους Επιτάφιος"

1. "Η Αθήνα, ο ιστορικός και η ταφή" (μελέτη της Nicole Loraux)
2. Επιλεγμένα αποσπάματα από το βιβλίο του Ι.Θ.Κακριδή «Περικλέους Επιτάφιος», (Κείμενο-μετάφραση-σχόλια-επιλεγόμενα), Βιβλιοπωλείο της «Εστίας», Αθήνα 1986.
«Ο επιτάφιος λόγος είχε οριστεί στην Αθήνα από πιο παλιά να λέγεται κάθε χρόνο για τους νεκρούς του πολέμου την ημέρα που τους έθαβαν επίσημα στο νεκροταφείο του Κεραμεικού. Γρήγορα ο λόγος συγκεντρώνει ορισμένα θέματα – δανεισμένα λίγο πολύ από ανάλογα ποιητικά είδη, τους θρήνους και τα εγκώμια – και παίρνει κάποια μορφή σταθερή, που είναι υποχρεωμένοι να τη σεβαστούν όλοι οι ρήτορες.
Σ’ έναν Επιτάφιο έπρεπε να ακουστεί πρώτα απ’ όλα πλατύς ο έπαινος των νεκρών της χρονιάς εκείνης και ν’ αναλυθεί το πολεμικό τους έργο. Δεύτερο απαραίτητο στοιχείο του λόγου ήταν ο έπαινος των προγόνων και της πολιτείας, που έβγαλε τέτοιους άντρες. Τέλος, έπρεπε να κεντριστούν οι νεότεροι πολίτες για ανάλογα κατορθώματα και να παρηγορηθούν αυτοί που είχαν χάσει τους δικούς των....
Ο επιτάφιος λόγος δίνει αξία στο έργο των νεκρών που θέλει να τιμήσει με το να το παρουσιάζει σαν αντάξια συνέχεια από το έργο μυθικών πρώτα Αθηναίων, που χτυπήθηκαν με τους Θηβαίους για χάρη των Αργείων, με τους Αργείους ύστερα για χάρη των παιδιών του Ηρακλή· από το έργο των Αθηναίων ύστερα, που πολέμησαν και νίκησαν τους Πέρσες στην αρχή του αιώνα· του δίνει τέλος αξία και με το να το παρουσιάζει κάτω από τη σκέπη μιας πολιτείας, που θρέφει και μορφώνει τον πολίτη της με περισσήν αγάπη σα μάννα, γιατί τον εγέννησε το ίδιο της το χώμα, δεν τον εδέχτηκε ξένο, φερμένο από άλλους τόπους, για να τον ανέχεται μόνο σαν προγονό». (σελ. 47-48)
«Τον ΕΠΙΤΑΦΙΟ λόγο πάνω σ’ αυτούς που είχαν σκοτωθεί το πρώτο καλοκαίρι του πελοποννησιακού πολέμου παρουσιάζεται στο δεύτερο βιβλίο του Θουκυδίδη να τον βγάζει ο Περικλής». (σελ. 48)




3. Η διάρθρωση του λόγου:
1. Προοίμιο (35): μεγάλος ο φόβος ν’ αδικήσει ο ρήτορας τους νεκρούς, είτε γιατί τα λόγια του θα σταθούν πιο κάτω από τα έργα τους, είτε γιατί δε θα κατορθώσει να κάνει τους ακροατές του να τον πιστέψουν.
2. ΄Επαινος των προγόνων (36,1)· των πατέρων (36,2)· της σύγχρονης γενιάς (36,3). Ωστόσο τα έργα των πολέμων δε θα αναλυθούν· θα εξεταστεί μόνο ποια στάθηκε η πολιτεία και ποιοι οι τρόποι ζωής του Αθηναίου, που εχάρισαν τόση δύναμη στην πατρίδα του (36,4).
3. Έπαινος της αθηναϊκής πολιτείας και των τρόπων που ζει ο Αθηναίος (37-41,4).
4. Έπαινος των νεκρών (41,5-42).
5. Παραινετικός λόγος, α΄στους πολίτες(43)· β΄στους γονείς των νεκρών (44)· γ΄στα παιδιά και στ’ αδέρφια τους (45,1)· δ΄στις χήρες (45,2).
6. Επίλογος (46).

4. Κείμενο και μετάφραση

5. Ακούστε τη μετάφραση (sic!) του λόγου κάνοντας κλικ πάνω στην παράγραφο που θέλετε και μετά επιλέξτε VIDEO, εδώ

Σάββατο, 10 Οκτωβρίου 2009

Κοινωνικές γλωσσικές ποικιλίες (2)

Γλώσσα και περίσταση: "Μιλούμε με διαφορετικό τρόπο, σε διαφορετικό τόπο, σε διαφορετικό χρόνο, με διαφορετικούς ανθρώπους, για διαφορετικά πράγματα.Όλα εξαρτώνται από τις καταστάσεις στις οποίες βρισκόμαστε". [Έκφραση -Έκθεση, σελ. 35]
Δομή επιστολής
1. Χωροχρονικό πλαίσιο αναφοράς: γράφεται στο πάνω δεξιό άκρο και περιλαμβάνει τον τόπο και το χρόνο κατά τον οποίο γράφεται η επιστολή:
π.χ. Αθήνα, 11 Οκτωβρίου 2009.
●Σε περιπτώσεις επιστολής μέσω διαδικτύου γράφεται :
Από : ………………….@ ………………… gr
Προς : ………………….@ …………………gr
Θέμα : …………………………………………
2. Η προσφώνηση:
Αγαπημένη μου μητέρα,
Αγαπητέ Αντρέα,
Μαρία μου,
Αξιότιμε κύριε,
Κύριε Διευθυντή,
Έντιμε κύριε Υπουργέ,
Σεβαστέ Κύριε,
3. Το περιεχόμενο της επιστολής
Πρόλογος
Aφορμή για τη σύνταξη της επιστολής και στόχος του επιστολογράφου.
Κύριο Μέρος
 Έκθεση ενός θέματος, ενός προβλήματος, ενός φαινομένου, μιας άποψης κτλ.
Απόδειξη με τη χρήση λογικών επιχειρημάτων, τεκμηρίων, διαπιστώσεων, παραδειγματικών αναφορών, μαρτυριών.
Απόκρουση των αντίπαλων επιχειρημάτων (προβολή αντιρρήσεων, επιφυλάξεων, περιορισμών), που ισχυροποιεί τη θέση του αποστολέα.
Επίλογος:
Περιεκτική ανακεφαλαίωση κατά την οποία ο επιστολογράφος εκφράζει σκεπτικισμό, συγκρατημένη αισιοδοξία ή καλεί τον /την αποδέκτη της επιστολής: να συμμεριστεί, να κατανοήσει, να ευαισθητοποιηθεί, να ανταποκριθεί έμπρακτα, να αναλάβει πρωτοβουλίες, να κινητοποιήσει φορείς.
4. Η επιφώνηση: (ανάλογη με την προσφώνηση)
Με αγάπη
Με εκτίμηση
Με σεβασμό
Με φιλικούς χαιρετισμούς
Ευχαριστώ για τη φιλοξενία (για επιστολή στον τύπο)
5. Η υπογραφή:
Γεώργιος Γεωργίου (επίσημη επιστολή)
Μαρία (φιλική επιστολή)

Τρίτη, 6 Οκτωβρίου 2009

Κοινωνικές γλωσσικές ποικιλίες (1)

α. Φύλο και γλώσσα (πατήστε εδώ)
Tο θέμα της σχέσης γλώσσας και φύλου έχει τεθεί με διαφορετικές μορφές στο πλαίσιο της γλωσσολογίας, μορφές που σημαδεύονται και σημασιοδοτούνται τόσο από τις ενδογλωσσολογικές εξελίξεις όσο και από τους κοινωνικούς μετασχηματισμούς που τις περιβάλλουν...

β. Πώς εξηγούνται οι διαφορές στη γλωσσική συμπεριφορά των δύο φύλων; (πατήστε εδώ)
Έχουν προταθεί πολλά μοντέλα για να κατανοηθούν και να εξηγηθούν οι διαφορές των δύο φύλων στη γλωσσική τους συμπεριφορά...

Σάββατο, 3 Οκτωβρίου 2009

Εγχειρίδιο Γλωσσικής Διδασκαλίας

Βλέπετε εδώ το σχεδιάγραμμα της θεωρίας σχετικά με το κατηγορούμενο, τα είδη, τη θέση και τη λειτουργία του στη σύνταξη του αρχαίου ελληνικού λόγου.


Κάνετε κλικ πάνω στην εικόνα για να τη μεγενθύνετε

Περισσότερα μπορείτε να βρείτε στην Πύλη για την Ελληνική Γλώσσα

Παρασκευή, 2 Οκτωβρίου 2009

Το ποίημα του Δ. Σολωμού "Ο Κρητικός"

Δ. Σολωμός: Ζάκυνθος 1798 - Κέρκυρα 1857

Εδώ θα βρείτε στοιχεία για τη ζωή και το έργο του ποιητή. Θα βρείτε κείμενα σχετικά με το σολωμικό έργο γενικώς, αλλά και ειδικότερα σχετικά με το ποίημα που θα μας απασχολήσει από την ερχόμενη εβδομάδα.

Για να δείτε ένα ντοκυμαντέρ για τη ζωή του Διονυσίου Σολωμού:
Για πληροφoρίες σχετικές με τη ζωή και το έργο του ποιητή πατήστε εδώ
Αντιθέσεις και διλήμματα στην ποίηση του Σολωμού
Δ. Τζιόβας αναλύει τους τρόπους με τους οποίους ο ποιητής πέτυχε να συνδυάσει στο έργο του το εθνικό και το λυρικό κατορθώνοντας να συμφιλιώσει δύο αντίθετες ροπές.]
Σύγκρουση καλού και κακού
Αν και σημαντικό μέρος της ποίησης του Σολωμού στρέφεται γύρω από το πρόβλημα της ελευθερίας και τη σύγκρουση του καλού με το κακό, δημιουργεί ωστόσο την αίσθηση ότι ο ποιητής προσπαθεί να συμφιλιώσει αντίθετες ροπές. Η ποίησή του άλλωστε έχει ιδωθεί ως ο χώρος όπου διαφορετικές πολιτισμικές επιδράσεις, γλώσσες και λογοτεχνικές τάσεις συγκλίνουν, παράγοντας ένα ενδιαφέρον, πρωτότυπο και σύνθετο είδος γραφής. Ο Παλαμάς, για παράδειγμα, υποστήριξε ότι ο Σολωμός συνδύασε «τη γερμανική του νοήματος βαθυσυγνεφιά προς την ελληνική φωτεινότητα της μορφής», τον ξέσκεπο, εκφραστικό και ρητορικό λυρισμό με τον υπονοητικό και συμβολικό, το αίσθημα με τη διάνοια. Είναι γεγονός ότι ο Σολωμός πέτυχε να συνδυάσει τρόπους και είδη γραφής, αλλά πόσο συνεπείς μεταξύ τους είναι μερικοί χαρακτηρισμοί του από την κριτική και ιδιαίτερα η συνδυαστική θεώρησή του ως εθνικού και λυρικού ποιητή;
Το καλύτερο παράδειγμα αυτής της έντασης ανάμεσα στο εθνικό και στο ατομικό, στο αφηγηματικό και στο λυρικό αποτελεί «Ο Κρητικός». Μια αφηγηματική σύλληψη του ποιήματος πριμοδοτεί τον γραμμικό και ιστορικό χρόνο, δίνοντας μεγαλύτερη έμφαση στα γεγονότα στην Κρήτη και υπογραμμίζοντας το ιστορικό παρελθόν του Κρητικού. Από την άλλη πλευρά, η λυρική υφή του ποιήματος συγχέει την ιστορική γραμμή και προβάλλει τη διαταραγμένη συναισθηματική και διανοητική κατάσταση του πρωταγωνιστή. Το αίτημα για αφηγηματικότητα, βασισμένο στην αιτιότητα και στην ανασυγκρότηση της βιογραφίας του Κρητικού, παράγει μια ρεαλιστική, ιστορική και τελικά εθνική ανάγνωση του ποιήματος που αναδεικνύει τον αγώνα στην Κρήτη εναντίον των Τούρκων και την επακόλουθη δοκιμασία των προσφύγων σε σύγκριση με τη λυρική θεώρηση του ποιήματος που δεν επιμένει στην αποκατάσταση της ιστορικής ακολουθίας των γεγονότων αλλά στη συναισθηματική και ψυχολογική ανταπόκριση.
Το ποίημα ως αφήγημα λειτουργεί και ως αναπαράσταση της πρόσφατης ιστορίας και ως αλληγορία για την κρητική λογοτεχνική παράδοση και την επιδέξια οικειοποίησή της ή μεταλαμπάδευσή της. Μια τέτοια προσέγγιση του «Κρητικού» τον καθιστά εθνικό αφήγημα, αν όμως αντιμετωπιστεί ως λυρικό ποίημα αποβαίνει η άχρονη ιστορία μιας βασανισμένης ψυχής. Στην πρώτη περίπτωση, τα γεγονότα και η εξωτερική πραγματικότητα κατέχουν το προσκήνιο, στη δεύτερη η προτεραιότητα ανήκει στον εσωτερικό κόσμο του πρωταγωνιστή, στον ασυνάρτητο λόγο του και στην απομάκρυνσή του από την (λογοτεχνική) ιστορία.


Νάσου Βαγενά: Το επίτευγμα του Σολωμού (απόσπασμα)
Ο Σολωμός ήταν μια ποιητική μεγαλοφυΐα, από εκείνα τα σπάνια ποιητικά πνεύματα που, ενίοτε, υπερέχουν τόσο πολύ των συγχρόνων ομοτέχνων τους, ώστε αυτοί να μην μπορούν να τα ακολουθήσουν. Έτσι, ανέλαβε μόνος του και χωρίς ουσιαστική βοήθεια ένα τιτάνιο ποιητικό έργο, το οποίο ήταν έργο μιας ολόκληρης ποιητικής γενιάς: να διαμορφώσει μια κοινή νεοελληνική ποιητική γλώσσα μέσα από το πλήθος των γλωσσικών τάσεων και προτάσεων που κατετίθεντο εκείνη την εποχή. Το έργο αυτό έχει αρκετές αναλογίες με το γλωσσικό έργο που επετέλεσε η ποίηση της Κρητικής Ακμής, αλλά με δύο σημαντικές διαφορές:
1) Η κλίμακα της γλώσσας που είχαν να επεξεργαστούν οι ποιητές της Κρήτης ήταν τοπική, ενώ εκείνη του Σολωμού πανελλήνια.
2) Η εποχή της Κρητικής Ακμής διέθετε περισσότερους από έναν μεγάλους ποιητές (Κορνάρος, Χορτάτσης) και ελάσσονες αναλογικά σημαντικότερους από τους ελάσσονες σολωμικούς, ώστε να μπορούμε να πούμε ότι η ποιητική γλώσσα της ήταν αποτέλεσμα μιας μεγαλύτερης ποιητικής αλληλεγγύης.
..............................................................................................
Το βάρος του έργου που ανέλαβε ο Σολωμός ήταν τόσο, ώστε η «συντριβή» του να μην είναι ανεξήγητη. Η μορφή των σωζομένων ποιημάτων του δεν οφείλεται τόσο στην εφαρμογή από τον ποιητή της ιδέας του ρομαντικού αποσπάσματος, όπως έχει ειπωθεί, όσο στη φύση του εγχειρήματός του (σε κανέναν ρομαντικό ποιητή η αποσπασματικότητα δεν έχει τη «συντριμματική» μορφή με την οποία εμφανίζεται στον Σολωμό). Ο Σολωμός υπέκυψε στις δυσκολίες του εγχειρήματός του, όμως κατόρθωσε, για να χρησιμοποιήσω μια μεταφορά του Σεφέρη, να βγάλει μέσα από τα γλωσσικά νεφελώματα της εποχής του ένα άστρο ­ για την ακρίβεια, κομμάτια ενός άστρου, τα οποία επρόκειτο να γίνουν ο κύριος οδηγητής και διαμορφωτής της κοινής ποιητικής γλώσσας μας και, ως εκ τούτου, ένας από τους κύριους διαμορφωτές της νεοελληνικής κοινής. Λέω επρόκειτο, γιατί χρειαζόταν χρόνος ώστε να μπορέσει να λειτουργήσει και σε βάθος το σολωμικό δίδαγμα....

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
1. Μπορείτε να δείτε ολόκληρα τα προηγούμενα κείμενα καθώς και ερμηνευτικό υλικό για το ποίημα "Ο Κρητικός" κάνοντας κλικ πάνω στον τίτλο "Λογοτεχνία Θεωρητικής Κατεύθυνσης - Υλικό Μαθήματος" στον ιστότοπο η-Τάξη
2. Επίσης, μπορείτε να δείτε τις Ερωτήσεις Αξιολόγησης στην έκδοση του Κέντρου Εκπαιδευτικής Έρευνας πατώντας εδώ
3. Απαντήσεις στις Ερωτήσεις Αξιολόγησης ΕΔΩ
4. Μπορείτε να βρείτε χρήσιμες πληροφορίες για την επτανησιακή σχολή και το λογοτεχνικό κίνημα του Ρομαντισμού κάνοντας κλικ πάνω στους επόμενους συνδέσμους.

Επτανησιακή Σχολή Ρομαντισμός
Κύρια γνωρίσματα του Ρομαντισμού

Εξεταστέα ύλη N. Λογοτεχνίας 2009-2010

Ανακοινώθηκε σήμερα η εξεταστέα ύλη του μαθήματος της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας Κατεύθυνσης, ως εξής:
1. Διονύσιος Σολωμός, «Ο Κρητικός»
2. Γεώργιος Βιζυηνός, «Το αμάρτημα της μητρός μου»
3. Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, «Όνειρο στο κύμα»
4. Ποιήματα για την ποίηση
• Κωνσταντίνος Π. Καβάφης, «Μελαγχολία του Ιάσωνος Κλεάνδρου ποιητού εν Κομμαγηνή 595 μ .Χ.»
• Μαρία Πολυδούρη, «Μόνο γιατί με αγάπησες»
• Νίκος Εγγονόπουλος, «Ποίηση 1948»
• Μανόλης Αναγνωστάκης, «Στο Νίκο Ε… 1949»
• Γιώργης Παυλόπουλος, «Τα Αντικλείδια»
5. «Σελίδες του Γ. Ιωάννου»
• «Μες στους προσφυγικούς συνοικισμούς»
• «Στου Κεμάλ το σπίτι»
6. Η ποιήτρια Κική Δημουλά
• «Κονιάκ Μηδέν Αστέρων»
• «Σημείο Αναγνωρίσεως».

Τρίτη, 22 Σεπτεμβρίου 2009

Χάρτης του πεδίου συγκρούσεων Αθήνας - Σπάρτης





Κάνετε κλικ πάνω στην εικόνα για να τη μεγενθύνετε


Αν σας αρέσουν τα σταυρόλεξα και θέλετε να ελέγξετε τις γνώσεις σας για τον πελοποννησιακό πόλεμο πατήστε εδώ

Η σύγκρουση Αθήνας - Σπάρτης (431 - 404 π.Χ) ...με αμερικάνικο χιούμορ.

Γλώσσα και γλωσσικές ποικιλίες

View more presentations or Upload your own.

Ασκήσεις στη διδακτική ενότητα "Ποικιλίες της Γλώσσας"

Να προσεχθεί η γλωσσική ποικιλία του επόμενου κειμένου, με τη μείξη του καθημερινού λεξιλογίου με το λόγιο και με ξένες εκφράσεις, και να συζητηθεί η ιδιαιτερότητα του ύφους του κειμένου καθώς και η αποτελεσματικότητά του.

"Γαβάθα Κρίστι και ... άλλα κατασκοπευτικά"
Όταν την πρωτοδιάβασα, δεν τη συνέδεσα καθόλου με το όνομα Αγαθή, το απολύτως χριστιανικό. Αντίθετα, μου θύμισε κάτι από το αγκάθι, κι επόμενο ήταν, Άγκαθα, αγκάθι, αγκαθιά και τα λοιπά ακανθώδη κι αγκαθερά. Εξάλλου η Τούπενς, η ηρωίδα της, όπως και ο άντρας της, μου φάνηκαν κάπως νερόβραστοι, νευρόσπαστοι ως κατάσκοποι, σχεδόν παλαιολιθικοί ή στην καλύτερη περίπτωση σύγχρονοι του Σέρλοκ Χολμς και του δόκτορος Γουάτσον.
Στο εβδομαδιαίο περιοδικό «Μάσκα», την ίδια περίοδο, βρήκα άλλους περισσότερο ενδιαφέροντες τύπους, κατάσκοπους με όλη τη σημασία της λέξης, μάγκες πεταλωμένους, στυλ Μίκι Σπλέιν, ναι, εκείνου που πήγε στο σοβιετικό κρύο, κοιμήθηκε με αρκούδες και άλλα στοιχειά του βορρά, καταψύχθηκε για τα καλά επί κάμποσα έτη και γύρισε στην Αμερική αποκαθαρμένος, φρέσκος σαν προπολεμικό βρέφος, αναντικατάστατος αντικατάσκοπος δηλαδή, μαζί την πολύτιμη αγαπημένη του.
Ωστόσο το κου ντε φουντρ στην όλην ιστορία ήρθε λίγο αργότερα, με τον πράκτορα 007 ή Τζέιμς Μποντ -και τέτοιος ήταν μόνον ο Σον Κόνερι. Συν τοις άλλοις, ο Μποντ συνέτριψε κ’ εξαφάνισε από τις οθόνες και τον Άγιο (the Saint), τον κοσμοπολίτη και πολυπράγμονα ήρωα του Λέσλι Τσάρτερις, που τον υποδυόταν ο γλυκερός Ρότζερ Μουρ.
Τον Τζέιμς Μποντ τον είδαμε στα «Ηλύσια», στο «Ολύμπιον», στα «Τιτάνια», κι ήταν πάντα VIP. Αν θυμάμαι καλά μάλιστα, αυτός μας δίδαξε τη σημασία του όρου (very important person = πολύ σπουδαίο πρόσωπο). Αυτός επίσης πρώτος ξεχώρισε το καλό και το κακό σαφώς, το μαύρο και το άσπρο, το πρέπον από το ωφέλιμο, με τον δέοντα τρόπο. Πού και πώς λοιπόν να πιάσει χαρτωσιά μπροστά του οποιαδήποτε Αγκάθα ή Γαβάθα, μεγάλης ή μικρής περιωπής;
Η ανωτερότητά του ήταν πασιφανής εν σχέσει με τους άλλους. Γι’ αυτό κανείς δεν έφυγε ποτέ από τη μέση μιας ταινίας του. Ως ολοκλήρωμα, κάποιος χωρατατζής μάς είπε ότι ο Τσέιμς Ποντ υπήρξε ένας από τους τρεις διασημότερους Ποντίους (οι άλλοι δύο ήταν ο Πόντιος Πιλάτος και ο Κάρλο Πόντι). Κι έκτοτε είμαστε απόλυτα πεπεισμένοι για την ελληνικότητά του. (Θ. Γεωργιάδης, περιοδικό Πανσέληνος.)

Παρατηρήστε στην Ιλιάδα (Α΄στ.121-305) τη σύγκρουση Αγαμέμνονα – Αχιλλέα και την παρέμβαση του Νέστορα, και αξιολογήστε τις αγορεύσεις των ηρώων σε σχέση με την ηλικία τους και τη δύναμή τους. Μπορείτε να πείτε ποιος είναι ο οξύτερος και ποιος ο συνετότερος λόγος; Επιμείνετε στον λόγο του Νέστορα και βρείτε τα στοιχεία εκείνα που ταιριάζουν στην ηλικία του και στον ρόλο του ως συμβούλου των Αχαιών. Προσέξτε ακόμη αν η παρέμβασή του φέρνει αποτέλεσμα. Θα το διαπιστώσετε, αν συγκρίνετε τους λόγους του Αγαμέμνονα και του Αχιλλέα πριν από την παρέμβαση του Νέστορα και έπειτα από αυτήν.

Τρίτη, 15 Σεπτεμβρίου 2009

Γ. Ρίτσος - Η ποιητική συλλογή "Τέταρτη Διάσταση" (1956-1972)

1954-67: Το 1954 ο Ρίτσος παντρεύεται με τη γιατρό Φαλίτσα Γεωργιάδη. Τα χρόνια που ακολουθούν είναι μια ανάπαυλα ειρήνης και γαλήνης στο σπιτικό περιβάλλον. Η γέννηση της κόρης του Έρης τού χαρίζει το ευφρόσυνο Πρωινό άστρο (1955). Η εποχή αυτή θα φέρει μια καινούργια καρποφορία. Εσωτερικές διεργασίες κι αντικειμενικές συνθήκες (σχετική ύφεση του ψυχρού πολέμου και κάποια φιλελευθεροποίηση και στον τομέα της αισθητικής μετά το 20ό σοβιετικό συνέδριο) αποδεσμεύουν μια πολύτιμη ύλη που θα οδηγήσει το έργο του στην αιχμή της σύγχρονης ποίησης. Είναι η περίοδος των υψηλών συλλήψεων και των ευρηματικών μορφικών τρόπων της Τέταρτης Διάστασης, που εγκαινιάζεται με την κλασική στην οικονομία της και την υποβλητική της γοητεία Σονάτα του σεληνόφωτος (1956, Α' κρατικό βραβείο ποίησης).
Στα πολύστιχα αυτά ποιήματα (δραματικοί μονόλογοι τα περισσότερα), ο Ρίτσος μέσα από διαφορετικές περσόνες, σύγχρονες ή μυθολογικές, θα πραγματοποιήσει καταβυθίσεις στο σκοτεινό πηγάδι της ψυχής και του υποσυνειδήτου, θα μιλήσει για τη μοναξιά, την ερωτική στέρηση, το γήρασμα του σώματος και των πραγμάτων (Σονάτα..., Το νεκρό σπίτι, 1959, Κάτω απ' τον ίσκιο του βουνού, 1960), θα αναδείξει την αξία της απλής ζωής όπου συντελείται το θαύμα, αποενοχοποιώντας τον αντιήρωα (Ισμήνη, 1966-71), θα ανατάμει τις συνειδησιακές συγκρούσεις του ατόμου - φορέα της κοινωνικής πράξης (Ορέστης, 1962-66, Φιλοκτήτης 1963-65). Κι ακόμα θα επιχειρήσει μια δυναμική ανακατάκτηση του χρόνου μέσα από την ατομική και ιστορική μνήμη (Όταν έρχεται ο Ξένος, 1958).
Οι αρχαιόθεμοι μονόλογοι αντλούν από τον κύκλο των Ατρειδών, των Λαβδακιδών και τον τρωϊκό κύκλο. Ο μύθος συγχωνεύεται με τις κοινωνικο-ιστορικές εμπειρίες όπως και με την ιστορία της επίσης τραγικής μονεμβασιώτικης οικογένειας. Τα ετερόκλητα στοιχεία οργανώνονται μέσα σε μια ιδιότυπη, ερεθιστική συγχρονία. Ο σχεδόν δοκιμιακός στοχασμός καλύπτεται από τη σεμνότροπη εξομολογητικότητα της καθημερινής κουβέντας.
Παράλληλα με τις συνθέσεις της Τ.Δ., καλλιεργείται συστηματικά το ολιγόστιχο ποίημα, που σαν να συμπυκνώνει τους πληθωρικούς μονολόγους. Λιτό, συχνά αινιγματικό, καταγράφει χαμηλόφωνα τις ελάχιστες χειρονομίες, τους ψυχικούς κραδασμούς, καθηλώνει το φευγαλέο καθαγιάζοντας την καθημερινότητα. Ο ποιητής διαλέγεται με τον κόσμο των πραγμάτων (έπιπλα, σκεύη, εργαλεία της δουλειάς), αυτών των «απλών, απτών, αδιανόητων και κατευναστικών αντικειμένων, αυτών των μικρών συσσωρευτών της χρήσιμης ανθρώπινης ενέργειας», καθώς λέει ο ίδιος σχολιάζοντας τις Μαρτυρίες (1957-65). Τα αντικείμενα, όπως όλα τα ζώντα ή άψυχα του σύμπαντος, βρίσκονται σε συνεχή ανταπόκριση με τον άνθρωπο. Κι αυτή η ποιητική όραση που νοηματοδοτεί τον κόσμο είναι ίσως η μεγαλύτερη χάρη και δωρεά του ριτσικού έργου.
(Χρύσα Προκοπάκη, φιλόλογος. Άρθρο των "Νέων", 25.10.1999)

Τρίτη, 8 Σεπτεμβρίου 2009

Αρχαίοι Έλληνες ιστοριογράφοι

Διαβάστε στο υλικό Μαθημάτων της η-Τάξης:
ισαγωγικά στην αρχαία ελληνική ιστοριογραφία"








Α. ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ: ΕΛΛΗΝΙΚΑ
1. Ξενοφώντος, "Ελληνικά", Βιβλίο 2, Κεφ. 1. [Από τον Perseus]
2.
Μετάφραση των παραγράφων 16-32. [Από την Πύλη για την ελληνική γλώσσα]
3.
Μετάφραση των παραγράφων 1-4. Κεφάλαιο 2. Βιβλίο 2. [Από την Πύλη για την ελληνική γλώσσα]
4. Μετάφραση των παραγράφων 50-56. Κεφάλαιο 3. Βιβλίο 2. [Από την Πύλη για την ελληνική γλώσσα]
Πληροφορίες για τη μάχη στους Αιγός Ποταμούς (405 π.Χ.)
Κείμενο, Μετάφραση, Συντακτικό σε ηλεκτρονική μορφή [ellinikoslogos.gr]






Αθηναϊκή τριήρης


Στο επόμενο βίντεο παρουσιάζεται η τριήρης "Ολυμπιάς" που είναι κατασκευασμένη όπως ακριβώς ένα αρχαίο αθηναϊκό πολεμικό πλοίο. Αυτό το "αντίγραφο" βρίσκεται στο Πάρκο Ναυτικής Παράδοσης του Δήμου Παλαιού Φαλήρου.













ΑΛΚΙΒΙΑΔΗΣ


Γόνος μιας από τις αριστοκρατικότερες και πλουσιότερες οικογένειες της Αθήνας, ο Αλκιβιάδης ήταν γιος του Κλεινία, του οποίου η γενιά έφθανε ως τον θρυλικό Αίαντα, και της Δεινομάχης, κόρης του Αλκμεωνίδη Μεγακλή και εγγονής του Ιπποκράτη, αδελφού του Κλεισθένη. Από την πλευρά της μητέρας του ο Αλκιβιάδης συγγένευε με τον Περικλή, ο οποίος, ως πρώτος εξάδελφός της, όταν ο Κλεινίας σκοτώθηκε στη Μάχη της Κορώνειας το 447 π.X., έγινε επίτροπος του μικρού Αλκιβιάδη. Περισσότερα εδώ

Στο επόμενο απόσπασμα από τα "Ελληνικά" του Ξενοφώντα περιγράφεται η απόπειρα του Αλκιβιάδη να βοηθήσει τους Αθηναίους λίγο πριν από τη μάχη στους Αιγός Ποταμούς καθώς και η απάντηση που έδωσαν οι Αθηναίοι στρατηγοί.